อันดับแรกที่ผมวางแผนหลังจากสังเกตอาการของนายป่านในช่วงต่างๆ
พอสรุปได้ว่า…

1.ต้องกลับมาเติมให้เขาเต็มเหมือนอย่างที่เคยได้รับก่อน..
เด็กมีความสุขก็จะมีสุขภาพจิตดี พร้อมที่จะรับสิ่งที่เราป้อน
(แหมอันนี้..พูดง่ายแต่ที่จริงทำยากพอควรครับ เพราะเวลามันต้องปันให้สองคน เวลาของชีวิตเราอีกล่ะ..อูย)

โจทย์ข้อนี้ พอบทจะแก้ง่ายก็หญ้าปากคอก…อ้าวไหงงั้น

ก็เพราะว่ามันมีเวลาหนึ่งที่เราให้เวลากับเค้าได้เต็มที่
นั่นคือเวลาที่นายธณหลับไงครับ

เวลานั้นจะเป็นเวลาที่พ่อและแม่มีเวลาให้เขาเต็มร้อย
ทั้งเล่นทั้งฟัด ทั้งกอดทั้งหอมกันให้เต็มอิ่ม

ไม่ว่าเราจะอยู่ที่บ้านหรือได้ออกไปข้างนอก..
ช่วงเวลาที่นายธณหลับก็นานพอที่จะเติมให้นายป่านหายเสียศูนย์ได้พอ

(โลกของเด็กอายุขนาดนี้ มีแต่พ่อกับแม่หรือคนที่เลี้ยงเขาเท่านั้นแหละครับ
ถ้าเขามีอาการขาดให้เราเห็น..
ก็ต้องแปลชี้ชัดอยู่แล้วว่าเราเองนั่นแหละเติมให้เขายังไม่เต็ม
ส่วนผู้ใหญ่คนไหนที่มีข้ออ้างว่าไม่มีเวลา ย้อนกลับไปดูตอน 2 นะครับ
หรือไปดูที่หัวข้อ 15 นาที)

หลังจากใช้วิธีนี้ นายป่านอาการดีขึ้นเยอะครับ
เอาล่ะ..คราวนี้ ทางสะดวกแล้วครับ

จะป้อนจะเติมอะไรก็ง่ายแล้ว อารมณ์กำลังรับ…555

คราวนี้ก็มาวางแผนเฟสสองต่อ..

2.1 ผมพยายามให้นายป่านมีส่วนร่วมกับน้องทีละน้อย
กติกาข้อแรก ทุกคนต้องพูดว่า”น้องธณของพี่ป่าน”…แฮ่ม
ห้ามขาด..น้องธณของคุณตา น้องธณของคุณยาย..น้องธณของใคร
(ทุกคำที่มีนัยเชิงเปรียบเทียบแบบนี้…งด)
จะเริ่มโพสิทีฟ ต้องงดเนกาทีฟทั้งหมดก่อน…มันถึงจะง่าย..

2.2 อะไรที่นายป่านอยากได้ต้องไปหอมน้องก่อน 1 ที
ผมสังเกตว่าเวลานายป่านอยากได้อะไร เช่น อยากดูสารคดีของโปรด
การ์ตูนส์เรื่องชอบ อันดับแรกที่ปกติให้หอมคุณพ่อ คุณแม่ 1 ที เพิ่มเมนูเข้าไปอีก คือต้องไปหอมน้องก่อนด้วยทุกครั้ง
(ซึ่งด้วยความอยากให้เราทำให้ เขาก็ยอมทำตามที่เราบอกก่อน..555)
เพื่อสร้างความเคยชินให้ซึมซับไปทีละน้อย

2.3 ทำให้เขารู้สึกเป็นคนสำคัญ แทคติกนี้ผมได้มาจากเพื่อนของผมคนนึงที่สามารถควงสาวมาเป็นแม่ของลูกได้พร้อมกันสองคนมาตลอดชีวิตที่รู้จักกัน

แทคติกนี้ง่ายๆ คือ ขณะที่อยู่กับอีกคน ต้องทำให้อีกคนรู้สึกว่าสำคัญ
ประมาณว่ากอดกะคนนี้อยู่ต่อหน้าต่อตาอีกคนแท้ๆ อีกคนไม่ว่ากลับยิ้มๆ
(อูยเป็นไปได้ไงอ่ะ…)

เวลาที่สำคัญอันนึงคือเวลานอน
เพื่อนผมอีกคนนึงที่มีความสามารถพิเศษแบบนี้เคยมาเล่าในวง
ว่ามันเคยริมีบ้าง จะพลิกซ้ายพลิกขวา..นี่ไม่ได้เลยนะครับ ต้องนอนหงายกางแขนซ้ายขวานิ่งๆ ตะแคงไม่ได้
เจอทีไรไม่เคยนอนอิ่มเลย…(สมน้ำหน้ามัน…อิอิ..)

แต่เพื่อนคนนี้พลิกซ้ายพลิกขวาได้ตามใจชอบครับ..

นานมากกว่ามันจะยอมบอกเคล็ดลับ..
เคล็ดลับมันก็ง่ายแสนง่าย..
นอนพลิกซ้าย มือขวาเอื้อมไปจับมือคนขวาบีบ..
นอนพลิกขวามือซ้ายอ้อมไปจับมือคนซ้ายไว้..

ใส่ใจกันขนาดนี้ครับ ขณะที่ใส่ใจอีกคนก็ไม่เคยละความสำคัญของอีกคน
(เออ..ทำได้ไง..ความสามารถพิเศษนี้ห้ามเลียนแบบ)

ผมก็ประยุกต์มาใช้ คือ ใช้สายตา ใช้เสียง
เช่น อุ้มนายธณ อีกมือต้องแตะนายป่าน
หรือหันไปยิ้มไปเล่นกับเขาด้วยสลับกัน..

จะหอมนายธณ ก็ต้องหันไปหอมเค้าด้วย และต้องหอมอย่างที่เคยทำ

เด็กรู้สึกได้ง่าย..ถ้าผู้ใหญ่สักแต่ว่าทำครับ
คือตัวทำ ใจไม่เต็ม…อย่าคิดนะว่าเด็กไม่รู้สึกได้

อย่าคิดนะครับว่าเด็กเขาไม่รู้สึก..
เพราะสัมผัสมันแตกต่างกัน…

(แหม..เวลาอยากให้คนที่คุณรักกอด แล้วปรากฏว่าตอนนั้นคนที่คุณรักกอดคุณลวกๆอ่ะเป็นไงล่ะ..อย่ามาบอกเชียวนะว่าไม่รู้สึก)

เหนื่อยอยู่ครับ…ยอมรับ แต่ได้ผล

วิธีนี้ทำให้เด็กเต็มเร็ว และเมื่อเต็มเขาก็ไม่เปรียบเทียบกับน้อง และไม่หวงพ่อกับแม่ที่จะปันเวลาให้กับน้อง
(คุณกินกุ้งเผาจนเต็มอิ่มแล้ว คุณยังจะหวงกุ้งเผาไปให้คนอื่นกินอีกมั้ยครับ…)

หลังๆนายป่าน นานๆจะปฏิกริยา และมีทีไรก็โดนเติมไว้ก่อนเลย
และทุกครั้งที่นายป่านอยากได้อะไรต้องไปหอมน้องก่อนเรื่อยๆ
ท่าทีผูกพันเขาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

จนวันดีเดย์ครั้งแรกที่เห็นปฎิกิริยานายป่านเปลี่ยนไป
คือวันฉีดวัคซีนครับ

เป็นวันที่นายป่านและนายธณต่างก็มีคิวต้องฉีดวัคซีนทั้งคู่
ผมเลือกให้นายธณโดนฉีดก่อน..
พร้อมกันนั้น ผมให้นายป่านไปนั่งดูด้วย แถมตอนที่น้องโดนฉีดวัคซีน
ตอนเข็มกำลังปักลงไปนี่ ผมเรียกให้นายป่านดูจะจะเลย..
นายธณโดนปักเข็มปั๊บก็ร้องจ๊าก..
ผมคอยสังเกตสีหน้านายป่านไว้ก่อนเลยดูปฏิกริยาที่เขามีต่อน้อง

เห็นแล้วโล่งไปเปลาะเลยครับเพราะเขาพยายามชี้ให้ผมไปเอาน้องออกมาไม่ยอมให้หมอฉีดยา

และได้ผลข้างเคียงครับ พอถึงคิวนายป่าน แทบหืดขึ้นคอ
ทั้งจับทั้งลอค ปากนี่แหกซะสุดเสียง
ยิ่งตอนเข็มปักเนื้อ หมอเดินยาฉีดวัคซีน…โลกแทบถล่ม..

คุณแม่เขาบ่นว่าผมเรียกให้นายป่านดูทำไม..
เรียกดูแล้วก็เหนื่อยอย่างนี้

แต่พอกลับบ้านเขาถึงเข้าใจเจตนาของผมครับ

วันนี้น้องร้องไห้จ้าแปลกจากทุกวัน
นายธณยังไม่เคยฉีดวัคซีน แถมฉีดครั้งแรกก็เจอวัคซีนรวมอีกต่างหาก
ไม่ร้องกวนพ่อแม่ก็แปลกละครับ..ไข้ขึ้นหน่อยๆด้วยซ้ำ

ปฎิกริยานายป่านเปลี่ยนครับ
น้องร้องทีไร นายป่านวิ่งมาจูงมือไม่พ่อก็แม่
ปากก็บอก..แม่ค้าบน้องร้อง

จูงไปจนถึงเตียงที่น้องนอน…เออเอากะเขาสิ

คราวนี้นอกจากไม่มีปฏิกริยาลบแล้ว
หลังจากนั้นนายป่านยังสนใจใส่ใจน้องเป็นพิเศษ
เหมือนเขารู้สึกได้ว่าน้องเขาเจ็บ..

เดี๋ยวนี้
ให้ความร่วมมือวิ่งไปหยิบขวดนม ขวดน้ำให้น้อง
แอบมานอนดูน้องตอนที่ผมกับแฟนกำลังทำงานบ้าน
พยายามเล่นกับน้อง..
พยายามกอดน้อง อุ้มน้องเหมือนกับที่เราทำให้นายป่าน

แหม..ครั้งแรกที่เห็น..ผมแทบน้ำตาไหล

งานก็เยอะ ชีวิตก็มีเรื่องเหนื่อย ผู้คนก็วุ่นวาย ปากท้องครอบครัวก็ต้องวางแผน
เวลาที่ปันมาให้ลูกยิ่งเบียดเอาเวลาว่างน้อยลง

แต่วันที่เห็นผล..คุณเอ๋ยหายเหนื่อยจริงๆ..
ภาพพี่กอดน้อง หอมน้องอย่างรักใคร่
นายป่านกอดน้องอย่างทนุถนอมเหมือนเวลาที่ผมกอดเค้า..
หรือเค้ามากอดผม หรือคุณแม่

การเรียนรู้ความรู้สึกร่วมของนายป่าน..กับน้องในวันฉีดวัคซีน
ช่วยเร่งบางอย่างให้เกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิดจริงๆครับ
(ตอนแรกกะเวลาตั้งเป้าไว้อย่างน้อยประมาณ 6 เดือน)
คราวนี้กลับกลายเป็นว่านายป่านเองหวงน้องไปซะแล้วครับตอนนี้

สรุป..ประสบการณ์หนนี้ของผม
ช่วงแรกบอกจริงๆว่าหนักใจมาก และกลัว..
(กลัวลูกกลายเป็นเด็กมีปัญหา)
ตั้งแต่เห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของลูก
จนกว่าจะมาถึงวันที่ฟื้นฟูเขาไ้ด้สำเร็จ

บอกในฐานะหัวอกพ่อกับแม่เลยครับ
ว่าสิ่งที่เขาเป็น..สะท้อนสิ่งที่ผู้ใหญ่ทำโดยไม่ทันคิดทั้งนั้น
สิ่งที่เราทำได้..ถ้าเรารักลูกของเราก็คือหมั่นสังเกต
ยิ่งเราช่างสังเกตเท่าไหร่ เราก็จะมีเวลาแก้ได้เร็วและทันเวลา

คราวหน้าผมจะเล่าเรื่องนายป่านเลียนแบบนิสัยเสียของพ่อเค้า
(นั่นก็คือตัวผมเองนั่นแหละ…กรรม…555)

เลี้ยงลูกไม่เคยจบจริงๆครับ..

ตลาดน้ำอัมพวาอยู่ใกล้ๆกับตลาดน้ำดำเนินสะดวก ต่างกันที่ตลาดน้ำดำเนินสะดวกมีช่วงเช้าถึงเที่ยง
ส่วนตลาดน้ำอัมพวาเริ่มตอนเย็นๆค่ำ

ระยะทางไม่ไกลขับพอเพลินๆแผลบเดียวก็ถึง
ผมออกตอนบ่ายสองกว่าๆ ประมาณสี่โมงก็ถึงครับ
ลงรถเสร็จ จะเอาตาธณลงรถเข็น ปรากฏว่าตาป่านยึดรถครับ เอาลงปั๊บโดดขึ้นปั๊บทำตาแป๋ว
สรุปมือนึงอุ้มตาธณ อีกมือเข็นรถ คุณแม่เค้าหัวเราะแทนที่จะมาช่วย
ปล่าวหรอก วิ่งมาถ่ายเป็นที่ระลึกไว้ให้เด็กๆดูตอนโตถึงความทุลักทุเล…555

เพิ่งรู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีคนคึกคักมากแห่งหนึ่ง มีรีสอร์ทริมคลองบรรยากาศดีดีมากมาย
บรรยากาศร่มรื่น สบายๆเหมาะกับการพักผ่อน

ตลาดน้ำอัมพวามีของกินรายทางมากมายจนเลือกไม่ถูกครับ

แต่ที่แนะนำ คือ ปลาทูแม่กลอง ฉายา “หน้างอ คอหัก” ตัวเล็กๆตัวนึงตก 20 บาท แต่…
ถ้าได้ลองลิ้มปลาทูสดๆที่นี่ทอดหอมกรุ่นๆละก็ ตัวละแค่ 20 บาทแสนคุ้ม..

ต้องระวังอย่างหนึ่งคือจะเผลอซื้อหมดกระเป๋า หรือเผลอซื้อเกินกำลังที่จะกินหมด
แนะนำให้ซื้ออย่างละนิด ถ้าอยากชิมให้ทั่วๆ
(สังเกตพ่อค้าแม่ค้าที่นี่ใส่ทองเส้นโตๆเกือบทุกคน..แปลว่าเศรษฐกิจดีมาก)

ช่วงตลาดน้ำจริงๆ สั้นๆและเล็ก แต่กลับทำให้บรรยากาศโดยรวมคึกคักและจอแจ
ได้บรรยากาศแบบนักเที่ยว แถมหลายๆร้านริมน้ำตกแต่งได้บรรยากาศมาก

ในคลองเล็กๆเรือจอแจ แต่ละลำเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว สลับกับเรือแม่ค้าพ่อขายที่ล่องไปมา
มันพลุกพล่าน และดูคึกครื้นดีจริงๆครับ

นายป่านนี่เดินลุยถึงไหนถึงกันด้วยความตื่นตาตื่นใจ
ส่วนนายธณอายุครบสามเดือนเต็มพอดี สมบุกสมบันมาก แต่ไม่มีอาการกวนสักแอะ
เรียกว่าให้ความร่วมมือดีมาก

ใครที่ว่างๆและมีเวลาพักผ่อนสั้นๆ ที่นี่ก็น่าจะเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่ไม่ไกลกรุงเทพและเหมาะมาก สำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศ โดยเฉพาะคนที่ชอบถ่ายรูป เพราะรอบๆตัวมีแต่บรรยากาศที่น่าถ่ายทั้งนั้นเลย

มีโอกาสไปเที่ยวกันครับ..

ขยับขับรถออกจากลาดหลุมแก้วไปได้อย่างลื่นไหล
ผ่านถนนราชพฤกษ์ เข้าปิ่นเกล้า
ตอนแรกว่าจะทะลุผ่านซังฮี้ แต่ตัดสินใจพลาดไปออกพระราม 8
ผลก็คือ…ติดแหงกครับ
อยู่บ้านนอกก็งี้ ลืมไปทุกทีว่าในเมืองรถติด..แฮ่ม

ถึงเขาดินสี่โมงครึ่ง เวลาปิดหกโมง
งานนี้พาตะลุยแบบนอนสตอปให้ครบๆไว้ก่อน
ทำเวลาสุดๆ

ได้ถ่ายเ็ป็นคลิปไว้ด้วยด้วยฝีมือคุณแม่..
ติดตามดูจากคลิปนี้ได้เลย

Download link 

วันนี้นายป่านรื่นเริงเป็นพิเศษ
และก็เป็นวันที่ได้ภาพนายป่านรักน้องมาอวดด้วย
ภาพหลักฐานเ็ป็นวีดีโอเช่นเคย

Download link 

ตอนนี้ลงทุนจด web ของตัวเองเพื่อจะได้มีที่โพสต์ไฟล์คลิปได้ครับ
จะเรียกว่างานอดิเรกตอนนี้คือการเล่นบลอกก็ว่าได้

บลอกนี่สนุกดีนะครับ โดยเฉพาะ wordpress นี่รองรับเยอะมาก

ภายที่ถ่ายจากกล้อง nokia เป็น 3gp เอามาลงได้เลยโดยไม่ต้องแปลง
สะดวกดี

คราวนี้ก็ถึงวาระเวลา Happy birthday

Download link 

ปล.คราวหน้าจะมาเล่าว่าทำอย่างไรนายป่านจึงกลับมารักน้อง

การใส่ใจสังเกตเด็กนั้นสำคัญมาก
ก่อนที่พ่อแม่จะทำอะไรต้องรู้จักธรรมชาติที่เขาเป็นให้ได้เสียก่อน
ไม่งั้นเขาเรียกว่าเกาไม่ถูกที่คัน..ว่ามั้ยครับ

สังคมอินเตอร์เน็ตเป็นสังคมที่เข้าหากันได้ไว..
จากคนแปลกหน้าที่ใช้ชีวิตต่างกันกลับเชื่อมหากันได้
คนไม่รู้จักกลายเป็นคนรู้จัก

อินเตอร์เน็ตเป็นช่องทางที่ดี แ่ต่ที่สุดก็อยู่ที่คนใช้
ใครรู้ว่าควรใช้อย่างไรให้เกิดประโยชน์ ก็คุ้ม

ขณะเดียวกันก็ต้องรู้จักระมัดระวัง
เพราะคนใช้มีวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน

อินเตอร์เน็ตเป็นโลกของความรู้
เป็นโลกอีกใบที่มีสีสัน
และกลายเป็นส่วนหนึ่งของช่องทางการสื่อสาร
ที่ประยุกต์ใช้ให้เข้ากับวัตถุประสงค์การใช้งานของคนได้มากมาย
ทั้งบันเทิง สังคม ซื้อขาย ค้นหาความรู้ ธุรกิจ ฯลฯ

โลกไซเบอร์ำกำลังพัฒนาและมีนวัตกรรมใหม่ๆเกิดขึ้นตลอดทุกๆวัน
เป็นเทคโนโลยีที่คนในรุ่นเราต้องเรียนรู้และใช้ประโยชน์จากมัน

ยินดีครับที่ได้รู้จัก

จีระนันท์ จิระบุญยานนท์

Name : Thana girabooyanon
Birthdate 4 Dec 2006 13.27 PM

ชื่อ ธณ จิระบุญยานนท์ อายุ 2 เดือน
เกิดวันที่ 4 ธันวาคม 2549 เวลา 13.27 น.

ลูกชายคนที่สองครับ ตอนนี้ น้องเจ้าสัว
หรือตาป่านของผมที่เคยเลี้ยงมาแบบลูกคนเดียวมาตลอด
จะต้องปรับตัวใหม่ในฐานะพี่คนโตเสียแล้ว

ดูแล้วก็ไม่ง่ายทีเดียว

ดูหน้าเค้าสิ…555

การเลี้ยงเด็กไฮเปอร์ออกจะหนักหน่อยสำหรับผู้ปกครองที่ขี้เกียจ..แฮ่ม
หรือผู้ใหญ่ที่มีเวลาให้ลูกน้อยเนื่องจากภาระหน้าที่การทำงาน
หรือต้องให้เวลากับเรื่องอื่นๆในชีวิตเยอะ

แต่อาจเพราะมันมีความสุขกับการอยู่กับลูก
มันก็เลยมีแรงจูงใจสูงที่จะให้เวลาเขา

อายุจะ 3 ขวบ วันที่ 27 กพ.นี้ แล้วก้มีน้องชายอีกหนึ่งพระหน่อ อายุ 3 เดือน

การมีลูกทำให้ผมได้สังเกตเด็กที่กำลังโตอย่างละเอียด
จนผมรู้สึกว่า นิสัยของคนน่ะ มีพื้นฐานบุคลิกลักษณะเฉพาะตัวตั้งแต่เกิดนะ

อาจจะมีเรื่องของสภาพแวดล้อม และจังหวะการเติบโตด้วยบ้าง
แต่แกนหลักก็คือนิสัยของเขาเองที่เป็นมาตั้งแต่เกิด

ช่วง 1-3 ขวบ จะมีหลายๆสิ่งที่มีผลต่อจิตสำนึกของเขาเอง
และจะเป็นบุคลิกภาพพื้นฐานของเขาเองจริงๆ
ที่ต่อให้โตขึ้นอีกเท่าไหร่
ลักษณะนิสัยเขาตรงนี้จะไม่หายไป

อาจจะไม่แสดงออกเพราะด้วยเหตุผลของการรู้จักตนเองในอนาคต
หรือเก็บซ่อนไว้ส่วนตัว

แต่เขาก็จะเป็นเขาแบบที่เป็นมาตั้งแต่เกิดนั่นแหละ..

มีเพื่อนอยู่ 3 คนไปกินข้าว พอกินเสร็จ ก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน ทั้งหมด 25 บาท เพื่อน 3 คน ก็เลยควัก แบงค์ 10 คนละใบ รวมกันได้ 30 บาท ที่นี้ พอจะหารมันหารไม่ลงตัว กัน พนักงานก็เลยเสนอว่า “เอางี้นะครับ เงินทอน 5 บาท พี่เอาคืนกันไปคนละ 1 บาท แล้ว อีก 2 บาท ทิปให้ผม”

ขณะที่กำลังเดินทางกลับ มีเพื่อนคนนึงคิดขึ้นมาว่า เฮ้ย เราออกกันไป 9 บาท สามคน ก็ 27 บวกกับ เงินทิป2 บาท มันก็ได้ 29 แล้ว หายไปไหน บาทนึงว่ะ!!
ถามว่า เงินหายไปไหน 1 บาท

นึกไม่ออกจริงๆค่อยไปดูเฉลยข้างล่างครับ

โจทย์หลอกสมองครับ
ต้องถอยออกมาคิดก่อน

จ่ายค่าอาหาร 25
ให้ทิป 2
ตังทอน 3
รวม 30

นี่คือคำตอบของคำถาม ไอสไตน์ ครับ

คนที่เลี้ยงปลา คือเยอรมัน
บ้านหลังแรก สีเหลือง เป็นชาวนอร์เวย์ ดื่มน้ำส้ม สูบบุหรี่ยี่ห้อDunhill เลี้ยงแมว

บ้านหลังที่สอง สีฟ้า เป็นชาวเดนมาร์ก ดื่มชา สูบบุหรี่ยี่ห้อMarlbro เลี้ยงหนูแฮมเสตอร์

บ้านหลังที่สาม สีแดง เป็นชาวอังกฤษ ดื่มนม สูบบุหรี่ยี่ห้อCamel เลี้ยงนก

บ้านหลังที่สี่ สีเขียว เป็นชาวเยอรมัน ดื่มกาแฟ สูบบุหรี่ยี่ห้อVogue เลี้ยงปลา

บ้านหลังที่ห้า สีขาว เป็นชาวสวีเดน ดื่มเบียร์ สูบบุหรี่ยี่ห้อKent เลี้ยงหมา

วันหนึ่ง คุณครูไห้นักเรียนเขียนรายงาน 7 สิ่งที่คุณคิดว่า
คือสิ่งมหัศจรรย์ของโลกในปัจจุบันนี้
ถึงแม้จะมีบางอย่างที่ไม่เป็นเอกฉัน แต่ก็สามารถสรุปได้ดังนี้

1.ปีรามิคแห่งอียิปต์
2.ทัชมาฮาล
3.แกรนแคนยอน
4.คลองปานามา
5.ตึกเอ็มไพรท์สเตท
6.มหาวิหารเซ็นต์ปีเตอร์
7.กำแพงเมืองจีน

ขณะนั้น ครูก็สังเกตุเห็นนักเรียนคนหนึ่ง ยังตอบไม่เสร็จสักที
จึงถามไปว่ามีปัญหาอะไรหริอเปล่า
นักเรียนหญฺงคนนั้นก็ตอบว่า “มีนิดหน่อยค่ะ หนูตัดสินใจไม่ถูกเพราะมีมากมายเหลือเกิน” คุณครูจึงพูดว่า “งั้นลองบอกพวกเราหน่อยสิ ว่าหนูรวบรวมได้อะไรบ้าง
เพื่อพวกเราจะได้ช่วยได้”
เด็กน้อยรู้สึกรังเรและตอบว่า “หนูคิดว่า สิ่งมหัศจรรย์ 7 อย่างของโลกคือ

1.การมองเห็น
2.การได้ยิน
3.การสัมผัส
4.การรู้รส
5.การรู้สึก
6.การหัวเราะ
7.ความรัก

ทั่งทั้งห้องเงียบสงัด ขนาดสามารถได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกสัมผัสพื้น
สิ่งมหัสจรรย์ที่สุดที่เรามองข้ามไปนั้นคือ สิ่งที่เรียบง่ายและธรรมดามาก
และเพื่อเป็นการเตือนความทรงจำแบบง่ายๆจึงอาจกล่าวได้ว่า
“สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของคนเรานั้น
ไม่สามารถสร้างขึ้นด้วยมือ และหาซื้อได้โดยมนุษย์ คือสิ่งมหัศจรรย์”